Forum zastępu DZIK…

ZBROJA
Dałeś mi Panie zbroję
Dawny kuł płatnerz ją
W wielu pogięta bojach
W wielu ochrzczona krwią
W wykutej dla giganta
Potykam się co krok
Bo jak sumienia szantaż
Uciska lewy bok

ref:Lecz choć zaginął hełm i miecz
Dla ciała żadna w niej ostoja
To w końcu życia warta rzecz
Zbroja

Magicznych na niej rytów
Dziś nie odczyta nikt
Ale wykuta z mitów
I wieczna jest jak mit
Do ciała mi przywarła
Przeszkadza żyć i spać
A tłum się cieszy z karła
Co chce giganta grać

A taka w niej powaga
Dawno zaschniętej krwi
Że czuję jak wymaga
I każe rosnąć mi
Być może nadaremnie
Lecz stanę w niej za stu
Zdejmij ją Panie ze mnie
Jeśli umrę podczas snu

Wrzasnęli hasło wojenne
Zbudzili hufce hord
Zgwałcona noc spokojna
Ogląda pierwszy mord
Goreją świeże rany
Hańbiona płonie twarz
Lecz mam do obrony dawny
Pamięci pancerz nasz

I choć za ciosem pada cios
I wróg posiłki śle w konwojach
Wciąż przed upadkiem chroni nas
Zbroja

Wywlekli pudła z blachy
Napchali kul do luf
I straszą sami w strachu
Strzelają do ciał i słów
Zabrońcie żyć wystrzałem
Niech zatriumfuje gwałt
Nad każdym wzejdzie ciałem
Pamięci żywej kształt

Choć słońce skrzy bojowy gaz
I żołdak pławi się w rozbojach
Wciąż przed upadkiem chroni nas
Zbroja

Wytresowali świnie
Kupili sobie psy
I w pustych słów pustyni
Stawiają ołtarz krwi
Zawodzi przed bałwanem
Pół ślepy kapłan łgarz
I każdym nowym zdaniem
Hartuje pancerz nasz

Choć krwi zachłysnął się nasz czas
I myśli toną w paranojach
Wciąż przed upadkiem chroni nas
Zbroja

Ogniska już dogasa blask
tekst utworu,chwyty
Ogniska już dogasa blask, D A
Braterski splećmy krąg. D G
W wieczornej ciszy w świetle gwiazd, D A
Ostatni uścisk rąk GAD
Kto raz przyjaźni poznał moc,
Nie bedzie trwonił słów.
Przy innym ogniu w inną noc,
Do zobaczenia znów
Nie zgaśnie tej przyjaźni żar,
co połączyła nas.
Nie pozwolimy by ją starł,
Nieublagalny czas.
Za nami jasny przeżyć moc,
I moc młodzieńczych snów,
Przy innym ogniu w inną noc,
Do zobaczenia znów.

PŁONIE OGNISKO
Płonie ognisko i szumią knieje
Drużynowy jest wśród nas
Opowiada starodawne dzieje
Bohaterski wskrzesza czas

O rycerstwie spod kresowych granic
O obrońcach naszych polskich granic
A ponad nami wiatr szumi, wieje
I dębowy chuczy las

Już do odwrotu głos trąbki wzywa
Alarmują ze wszech stron
Wstaje wiara w ordynku szczęśliwa
Serca biją zgodny ton

Każda twarz sie uniesieniem płoni
Każdy laskę krzepko dzierży w dłoni
A z młodzieńczej sie piersi wyrywa
Pieśń potężna, pieśń jak dzwon